Η ευρωπαϊκή οικοδόμηση / αποδόμηση

Του Δημήτρη Δρογίδη

H αναζήτηση νέων αγορών και ενεργειακών πηγών καθώς και υπερπαραγωγή αγαθών οδηγεί σε νέα υπερεθνικά μορφώματα και ηπειρωτικές ολοκληρώσεις[1]. Αυτός ο προσανατολισμός οδηγεί σε πρακτικές που δεν εξυπηρετούν τη συναδέλφωση των περιοχών που συμμετέχουν. Άλλωστε κανένας ηγέτης, μέσα στα διεθνή συμβούλια δεν ασχολήθηκε με τη δημιουργία κοινού βιοτικού επιπέδου των λαών, ενώ όλοι ασχολούνται με κοινούς μακροοικονομικούς στόχους (π.χ. την πορεία το ΑΕΠ).

Η λογική των εκπροσώπων του ευρωμηχανισμού στήριξης είναι ταυτισμένη με την τακτική των γαιοκτημόνων και των εισπρακτόρων στις αυτοκρατορίες και δεν έχει καμιά σχέση με τις ανάγκες των πολιτών στις σύγχρονες κοινωνίες. Η συλλογή των φόρων και η επιβίωση των ισχυρών είναι θέμα που ενδιαφέρει όλους όσους βρίσκονται στην εξουσία, από την αρχαιότητα έως σήμερα.

Κανείς δεν ασχολήθηκε με κάτι διαφορετικό, άρα ούτε η Christine Madeleine Odette Lagarde, ούτε ο   Poul Mathias Thomsen δεν ασχολήθηκε με το ευρωπαϊκό όραμα, μαζί με την Angela Dorothea Merkel ενδιαφέρονται να επιβάλλουν εντολές που δε διανοείται να επιβάλλει ο Λευκός Οίκος στις ομόσπονδες πολιτείες[2] που διαθέτουν σημαντικά περιθώρια αυτονομίας. Αυτό σημαίνει ότι, χωρίς την ομοσπονδιακή δομή των Η.Π.Α, οι ευρωπαϊκές χώρες έχουν πολύ λιγότερα περιθώρια και πολλές περισσότερες παρεμβάσεις με ελάχιστη δυνατότητα πολιτικής και δημοσιονομικής απόκλισης.

Δυστυχώς, αυτό δεν έγινε αντιληπτό από τους λαούς, ότι η λειτουργία της Ευρώπης μεταλλάχθηκε και έγινε από μια κοινωνία εθνών σε μια δημοσιονομική ελεγκτική μηχανή, όπου μαζεύει φόρους, χρηματοδοτεί πιστωτικά ιδρύματα, επιβάλλει μέτρα και κοστολογεί την ανθρώπινη αξιοπρέπεια. Ούτε ο Κωνσταντίνος Καραμανλής, ούτε ο Ανδρέας Παπανδρέου, ούτε ο Χέλμουτ Σμιτ, ούτε ο Χέλμουτ Κολ, ούτε η Μάργκαρετ Θάτσερ, ούτε ο Ντε Γκωλ κ. α επιχείρησαν να προκαλέσουν τέτοιο πλήγμα στην ευρωπαϊκή ολοκλήρωση.

Αντίθετα, οι σύγχρονοι πολιτικοί της Ευρώπης επιχειρούν να πλήξουν κάθε ευρωπαϊκό όραμα πλήττοντας τον ευρωπαϊκό θεσμό, που είναι από τους λίγους που επιβιώνουν ακόμη, μετά την πτώση του υπαρκτού σοσιαλισμού. Στο όνομα της Ευρώπης επιχειρούν την αποσύνθεση, όπως στο όνομα του Χριστού έκαναν τις Σταυροφορίες. Η λογική της διεθνούς επιτροπείας έφερε κάποιους υπαλλήλους μεσαίου βεληνεκούς να ολοκληρώσουν την αποσύνθεση των κοινωνιών, ζητώντας φόρους από ανέργους, απαιτώντας φόρους από κλειστές επιχειρήσεις, απαιτώντας την κρατική ή εθνική περιουσία στο όνομα μιας διεθνούς τοκογλυφίας.

Σε λίγο καιρό θα αντικατασταθούν και οι ανεπαρκείς πολιτικοί εκπρόσωποι, όχι γιατί υπεράσπισαν τους λαούς, αλλά γιατί δεν είχαν ικανές δημοσιονομικές επιλογές σε βάρος των ίδιων των λαών. Ο πολιτικός Μεσαίωνας της Σύγχρονης Ευρώπης θα βάλει το διαχειριστικό Διευθυντήριο και πολιτικούς τοποτηρητές σε κάθε χώρα που δεν αποφέρει οικονομικά μεγέθη. Η πολιτική ηγεσία των χωρών πρέπει να βγει από τον παραμορφωτικό καθρέφτη των Βρυξελλών και να επαναπροσδιορίσει την πολιτική της.   

Δρ. ΔΗΜΗΤΡΙΟΣ Α ΔΡΟΓΙΔΗΣ

Διδάκτωρ Ιστορίας Παν/μίου Paris 1 Pantheon Sorbonne

τ. Υπότροφος Unesco

Σχολικός Σύμβουλος Α/θμιας Εκπαίδευσης

Επικοινωνία

 Διδάκτωρ Ιστορίας Παν/μίου Paris 1 Pantheon Sorbo                                                 Βασιλ. Ηρακλείου 26  54624  Θεσσαλονίκη 

          τ. Υπότροφος Unesco                                                                                      2310241502  φαξ  2310241514   κιν.  6973315622   

   Σχολικός Σύμβουλος Α/θμιας Εκπαίδευσης                                                  drogidis@otenet.gr   dr_dimitrios_a_drogidis@yahoo.gr

                                      http://dr-dimitrios-a-drogidis.blogspot.gr/   http://dimitriosdrogidis.webnode.com

 

---

[1] ΑΠΟ ΤΗ ΝΕΑ ΕΥΡΩΠΗ ΤΟΥ ΧΙΤΛΕΡ ΣΤΗΝ ΕΥΡΩΖΩΝΗ ΤΗΣ ΜΕΡΚΕΛ (τόμος α΄) εφημ. ΕΠΕΝΔΥΤΗΣ 12.01.2013 Η περιπλάνηση της «Ευρωπαϊκής Ιδέας» σελ.7

[2] Το ίδιο όπως παραπάνω σελ.7

Η Ελλάδα Προτεκτοράτο

 Ελλάδα διεθνές προτεκτοράτο

Του Δρ. ΔΗΜΗΤΡΙΟΥ Α ΔΡΟΓΙΔΗ  Διδάκτωρος Ιστορίας Παν/μίου Paris 1 Pantheon Sorbonne

                                                                τ. Υποτρόφου Unesco

Τα ζητήματα που ανατρέπουν ολόκληρο το πολιτικό και κοινωνικό πλαίσιο της Ελλάδας επιταχύνονται, όχι μόνο μέσα από όσα μπορούμε να αντιληφθούμε και να ερμηνεύσουμε, αλλά και μέσα από δηλώσεις ευρωπαίων αξιωματούχων[1] ο υπουργός Οικονομικών της Γερμανίας, Βόλφγκανγκ Σόιμπλε σε συνέντευξή του στο περιοδικό Spiegel, όπως μεταδίδει η Deutsche Welle, δήλωσε ότι «θα μπορούσε να πει κανείς ότι [η Ελλάδα] θα παραδώσει προσωρινά ένα μέρος της κυριαρχίας της. Δεν πιστεύω ότι άλλη χώρα θα ήθελε να υποστεί αυτά τα σκληρά μέτρα, εκτός κι αν είναι σε κατάσταση έκτακτης ανάγκης».

Η έννοια της παράδοση της ελληνικής κυριαρχίας αλλάζει το πλαίσιο μέσα στο οποίο κινείται η χώρα, ανατρέπει δομές και επιτρέπει σε ξένους να διαμορφώνουν τις συνθήκες κατά το δοκούν. Η ελληνικότητα του χώρου εξανεμίζεται, η κινητή και ακίνητη περιουσία του κράτους περνά κάτω από γαλλογερμανική κηδεμονία και τέλος η παραδοχή του Σόιμπλε δεν αφήνει περιθώρια για ψευδαισθήσεις.

Η Ελλάδα προτεκτοράτο

Α

πό την ώρα που τίθεται θέμα αμφισβήτησης της κυριαρχίας η Ελλάδα, η χώρα μετατρέπεται σε προτεκτοράτο και η ελληνική  εξουσία σε διεκπεραιωτή συμφερόντων. Είναι ο πιο εύκολος τρόπος να «αξιοποιηθούν» οι πλουτοπαραγωγικές πηγές της περιοχής προς όφελος τρίτων, να λυθούν πολλές διαφορές με γειτονικές χώρες χωρίς ελληνικές απαιτήσεις, να εισβάλουν κεφαλαιούχοι που θα μπορούν να ασκούν ανθελληνική πολιτική, σε μια περιοχή δίχως ταυτότητα.

Αυτό συνιστά, από μόνο του «πολιτική ομηρία» που στην τελική φάση επιδιώκουν οι ευρωπαϊκοί κύκλοι. Η Ελλάδα έγινε θύμα των δικών της πολιτικών και οικονομικών επιλογών και το χειρότερο είναι ότι αυτές τις επιλογές τις επέβαλαν οι ελληνικές κυβερνήσεις. Στην ουσία η κυβέρνηση δεν ήθελε / δεν ήξερε να διαπραγματευτεί για χάρη της ίδιας της πατρίδας. Το αποτέλεσμα είναι, δυστυχώς, αυτό που περιέγραψε ο Σόιμπλε.

Δε μιλάμε απλά για τα σκληρά μέτρα που βυθίζουν την ελληνική κοινωνία στην ύφεση, αλλά για τη φυσιογνωμία μιας χώρας που μεταλλάσσεται και θα έχει ένα νέο χαρακτήρα. Κάτι τέτοιο ανακαλύπτουμε στο παρελθόν μόνο με την Αλβανία, που έχει απόλυτη οικονομική, πολιτιστική και πολιτική επιρροή από την Ιταλία την εποχή του μεσοπολέμου, σε σημείο που ο Μουσολίνι μιλούσε για πλήρη αφομοίωση (βλ. σχετικά ΔΗΜΗΤΡΙΟΣ Α.ΔΡΟΓΙΔΗΣ Βαλκάνια η γη της Φωτιάς τ. 4ος κεφ.1ο σελ. 153 – 167, εκδ. ΤΖΙΑΜΠΙΡΗΣ – ΠΥΡΑΜΙΔΑ 2001).

Μια τέτοια πραγματικότητα ίσως κληθεί ν’ αντιμετωπίσει και η Ελλάδα και η προσπάθεια αφομοίωσης μέσα σε μια πολυπολιτισμική πραγματικότητα είναι πολύ πιο απλή. Η έννοια της ελευθερίας και της ανεξαρτησίας σε ένα εισαγόμενο διοικητικό, οικονομικό και κοινωνικό πλαίσιο έχει άλλη αξία, επειδή ακριβώς δεν υπάρχει τίποτε το αυτονόητο. Η ελευθερία και η ανεξαρτησία μέσα σε μια χώρα που θα είναι κάτω από διεθνή έλεγχο, μοιάζουν εντελώς ξένες έννοιες.

Αλλά και οι εκλογές, οι βουλευτές, η κυβέρνηση είναι φαινόμενα που δε συνδέονται με την υποτέλεια που θα επιβληθεί στη χώρα. Ο ρυθμός ανάπτυξης και η λογική θυμίζουν την αποικιοκρατία σε μια χώρα του 19ου αιώνα, όπου η εκάστοτε μητρόπολη επηρέαζε την αποικία της. Η ψυχοσύνθεση ενός κόσμου που εξουσιάζεται δεν αφήνει πολλά περιθώρια. Στην ουσία άλλοι είναι οι ρυθμοί ανάπτυξης σε μια (α) χώρα και άλλοι οι ρυθμοί σε μια (β) χώρα. Όμως στην περίπτωση του προτεκτοράτου οι υποχρεωτικές μεταβολές γίνονται με βάση τις επιλογές του ξένου παράγοντα.

Η σχέση ανάμεσα σε μια ηγέτιδα χώρα και σε μια χώρα δορυφόρο είναι διαφορετική, κυρίως όταν υπάρχει η λογική του πιστωτή και του δανειζόμενου, ο πρώτος έρχεται να εισπράξει (με τόκο) ότι επένδυσε, άρα θα εκποιήσει ό,τι μπορεί στην καλύτερη τιμή, ο δεύτερος θα αποδώσει τα εισπραχθέντα και θα χάσει ένα τμήμα της περιουσίας του, που  όταν το είχε μπορούσε κάποτε να το διαχειριστεί προς όφελός του.

Η προοπτική του Δημοψηφίσματος  και οι μαθητευόμενοι μάγοι

Ό

λο αυτό το σκηνικό δημιούργησε αλυσιδωτές αντιδράσεις και δημιούργησε ένα δυσάρεστο κλίμα με έντονη τη λαϊκή δυσαρέσκεια. Η πολιτική και πολιτειακή ηγεσία, αλλά και οι εκπρόσωποι των κοινοβουλευτικών κομμάτων ένιωσαν την οργή του κόσμου. Η αγανάκτηση έφερε σε αμηχανία όλους τους «παρεπιδημούντες την Ιερουσαλήμ» και υποχρέωσαν τον πρωθυπουργό να αναλάβει πρωτοβουλίες.

Η εκχώρηση της εθνικής κυριαρχίας δεν είναι εύκολη υπόθεση, έτσι η αναζήτηση «συνενόχων» αποτελεί μια ευκαιρία γιατί διάχυση της ευθύνης και τον γενικότερο αποπροσανατολισμό. Οι εκλογές δεν ευνοούν μια τέτοια εξέλιξη, γιατί το αποτέλεσμά τους δεν εγγυάται την ίδια πολιτική πρακτική. Μέσα σ’ αυτή την αβεβαιότητα επιλέχτηκε η αναβάπτιση της κυβέρνησης μέσα από την (πληγωμένη) πλειοψηφία των 153 βουλευτών και την προκήρυξη δημοψηφίσματος για τη νέα δανειακή σύμβαση και την εκχώρηση της εθνικής κυριαρχίας.

Όμως ακόμη και σ’ αυτό το σημείο η κυβέρνηση κάνει λάθος, αφού το άρθρο 44 του Συντάγματος επιτρέπει τη διενέργεια δημοψηφίσματος για σοβαρά κοινωνικά θέματα εκτός από τα δημοσιονομικά, οπότε κάθε δημοψήφισμα μπορεί να έρθει στην επικαιρότητα, οτιδήποτε αφορά τη δανειακή σύμβαση δε μπορεί να μπει σε μια τέτοια διαδικασία.

Αν επιχειρηθεί ένα δημοψήφισμα με αντικείμενο την «εθνική κυριαρχία», θα είναι από μόνο του ανεδαφικό, γιατί κανένας έλληνας πολίτης δε θα πάρει το βάρος μιας εθνικής μειοδοσίας. Αλλά και η εθνική κυριαρχία είναι θέμα που υπερβαίνει την κατηγορία ‘κοινωνικά ζητήματα’. Με όλες αυτές τις παραμέτρους η κυβέρνηση επιχείρησε να δημιουργήσει εντυπώσεις, αλλά στην ουσία είναι ‘θύμα’ των δικών της επιλογών.

Ακόμη κι αν, υποθετικά, είχε τη δυνατότητα να καταφύγει σε δημοψήφισμα για δημοσιονομικά ζητήματα, γιατί δεν κατέφυγε δυο χρόνια νωρίτερα, ενώ ο πρωθυπουργός ζητούσε φορτικά από τον τότε διευθυντή του Δ.Ν.Τ. να μπει η χώρα κάτω από την εποπτεία του. Όπως δε αποκάλυψε ο τέως διευθυντής του Δ.Ν.Τ. Ντομινίκ Στρος Καν, αυτό επιδιώχθηκε από τον Γ. Παπανδρέου πριν αναλάβει τη διακυβέρνηση της χώρας.

 Αυτές οι πρακτικές δεν αποδίδουν τα αποτελέσματα που θέλει η Ελλάδα για να επιβιώσει και η θέση του Σόιμπλε, όσο και οι πειραματισμοί του Παπανδρέου εκθέτουν τη χώρα σε πολλούς κινδύνους με ανυπολόγιστες συνέπειες. Η Ελλάδα εκτίθεται, καθημερινά, σε πολιτικές ακροβασίες και μετατρέπεται σε πολιτικό πειραματόζωο που δέχεται τη φροντίδα μαθητευόμενων μάγων. Η πολιτική είναι πολύ σοβαρό θέμα με ιδιαίτερα λεπτές αποχρώσεις, για τις οποίες έδωσαν το παρόν μεγάλες και φωτεινές προσωπικότητες. Αν οι κυβερνώντες και οι συμπρωταγωνιστές της Βουλής των Ελλήνων θα φανούν άξιοι των περιστάσεων, θα το δείξει η ιστορία γιατί θα κριθούν εκ του αποτελέσματος. 

[1] Ανακτημένο από το Capital.gr  Δευτέρα 31.10.2011

 ρ. ΔΗΜΗΤΡΙΟΣ Α ΔΡΟΓΙΔΗΣ                                                                                                                                    Επικοινωνία

 Διδάκτωρ Ιστορίας Παν/μίου Paris 1 Pantheon Sorbo                                                 Βασιλ. Ηρακλείου 26  54624  Θεσσαλονίκη 

          τ. Υπότροφος Unesco                                                                                      2310241502  φαξ  2310241514   κιν.  6973315622   

   Σχολικός Σύμβουλος Α/θμιας Εκπαίδευσης                                                  drogidis@otenet.gr  dr_dimitrios_a_drogidis@yahoo.gr

                                      http://dr-dimitrios-a-drogidis.blogspot.gr/  http://dimitriosdrogidis.webnode.com

«Το πολιτικό management της Ελλάδας»

«Το πολιτικό management της Ελλάδας»

Η

 αντίδραση του κόσμου στην επέτειο της 28ης Οκτωβρίου έκανε την ελληνική κοινωνία πρωταγωνιστή των εξελίξεων, όχι γι’ αυτά που της επιβάλουν, αλλά γι’ αυτά που έχει ανάγκη η ίδια να επιβάλει. Ο πολιτικός κόσμος βρίσκεται σε αμηχανία, τα Μ.Μ.Ε. έχουν ζητήματα που πλανόνται μέσα κι έξω από τα φώτα της δημοσιότητας. Ένα από τα θέματα είναι η αντίδραση του Προέδρου της Δημοκρατίας απέναντι στο πλήθος, ενώ ένα άλλο είναι οι πολιτικές εξελίξεις που θα μπορούσε να προκαλέσει η λαϊκή αγανάκτηση.

Την ίδια στιγμή οι 100 τοποτηρητές του ευρωπαϊκού μηχανισμού έρχονται να εγκατασταθούν στα Υπουργεία και να επιβάλλουν την «τεχνογνωσία» τους. Αυτό σημαίνει ή ότι το μήνυμα δεν πέρασε ή ότι τα γεγονότα έχουν προγραφεί και μένουν μόνον οι ημερομηνίες εφαρμογής των συμπεφωνημένων. Η πολιτική οπερέτα που παίζεται έχει κι άλλα επεισόδια για την ελληνική υπόθεση. Μοιάζει με σχέδιο που εφαρμόζεται σε πολλές περιοχές του κόσμου με εναλλακτικές ταυτότητες.

Εκείνο που ψάχνει η Ελλάδα είναι ισχυρές πολιτικές προσωπικότητες που θα έχουν τη βούληση να «ασκήσουν» ανεξάρτητη εθνική πολιτική. Αναρωτιόμαστε για την ταυτότητα των υποψηφίων που θα πάρουν μέρος στις επόμενες εκλογές, όποτε γίνουν. Αλλά μας λείπει και η ιδεολογική πλατφόρμα που θα παρουσιάσουν οι συνδυασμοί. Με ποια εχέγγυα θα παρουσιαστούν στο εκλογικό σώμα; Οι 100 τοποτηρητές της ελληνικής πολιτικής δεν αφήνουν πολλά περιθώρια επιλογών.

Είναι φανερό ότι το ίδιο το πολιτικό σύστημα της χώρας χρειάζεται ανανέωση εκ βάθρων, αλλά αυτό δεν μπορεί να γίνει μέσα από το «πολιτικό management» που θα επιβληθεί από την εξωθεσμική παρέμβαση των ξένων επιτελών. Σίγουρα θα επιχειρήσουν να εφαρμόσουν κάποιο εισπρακτικό, εργασιακό και κοινωνικό μοντέλο που θα βασίζεται στην ευημερία των μεγεθών, αλλά δε θα έχει σχέση με την κοινωνική πραγματικότητα.

Από την αποτυχία του Μνημονίου στο πολιτικό management (-z)

Α 

φού απέτυχε παταγωδώς η εφαρμογή του Μνημονίου, προσπαθούν να επιβάλουν ένα νέο πολιτικό management στη χώρα κι εδώ ένας νους με μέτριες δυνατότητες θα έθετε το εύλογο ερώτημα, πού είναι όλο αυτό το ελληνικό επιστημονικό και στελεχιακό δυναμικό, το οποίο δραστηριοποιείται στη χώρα αλλά και το εξωτερικό, να αναλάβει μια τέτοια σημαντική αποστολή; Η παρουσία 100 τοποτηρητών προσβάλει τη χώρα, τον πολιτισμό της και την ιστορία της. Ενώ ταυτόχρονα δείχνει την ανεπάρκεια της κυβερνητικής πλειοψηφίας να χειριστεί την τύχη της Ελλάδας.

Η κοινοβουλευτική παρουσία ξευτιλίστηκε μέσα από τις κυβερνητικές επιλογές και ο ρόλος των εκπροσώπων του Κοινοβουλίου έχασε την ταυτότητά του. Η αποστολή των Βουλευτών  μοιάζει με μια κατευθυνόμενη ενέργεια, χωρίς πολιτική αξία. Το ζήτημα της ‘συντεταγμένης κομματικής’ πειθαρχίας εμφανίζει του Βουλευτές της πλειοψηφίας να στέκονται «τραγικές φιγούρες» με τεράστιο συνειδησιακό πρόβλημα. Να ψηφίζουν κάτω από φόρτιση και να κάνουν – κάθε φορά – αγωνιώδη καταμέτρηση  των ψήφων. Μοιάζει σαν ‘προσκλητήριο ζωντανών / νεκρών’ μετά από μια πολεμική σύρραξη. Το ηθικό δίλημμα της στήριξης των κυβερνητικών επιλογών παίρνει τη μορφή διλλήματος στη σφαίρα τη συνείδησης. Η ανεξαρτησία του Βουλευτή και η ελευθερία της έκφρασης ανήκουν σε μια άλλη πραγματικότητα. Ενώ η «συντεταγμένη» πλειοψηφία κρατά σε πολιτική ομηρία τόσο την αντιπολίτευση, στο σύνολό της όσο και την ελληνική κοινωνία.

Ο Πρόεδρος της Δημοκρατίας περιορίζεται σε ευχολόγια και παραινέσεις τόσο στους πολιτικούς πρωταγωνιστές όσο και την κοινωνία, ενώ διαφυλάσσει τη θέση του μέσα από τη λογική του <<Πόντιου Πιλάτου>> και την ίδια στιγμή αποδέχεται την παράδοση του πολιτικού management σε μια διεθνή επιτροπή. Στην ουσία, αποδέχεται την υποβάθμιση της ελληνικής κυριαρχίας, την αμφισβήτηση του πνευματικού, του πολιτικού κόσμου, την αξία των ελλήνων τεχνοκρατών που υπάρχουν σε όλον τον κόσμο. Όμως δεν υπάρχει εταιρεία αξιολόγησης να κοστολογήσει αυτές τις επιλογές σε ηθικό, κοινωνικό, πολιτιστικό και πολιτικό επίπεδο. Η διαβάθμιση σε μια τέτοια «υποθετική» αξιολόγηση θα ήταν στο (-z) τελευταίο γράμμα της λατινικής αλφαβήτου με αρνητικό πρόσημο.

Ο ελληνικός πολιτικός κόσμος βρίσκεται σε πολιτική σύγχυση και η Βουλή των Ελλήνων βρίσκεται σε πλήρη δυσαρμονία με την ελληνική κοινωνία, αλλά και με τον ελληνισμό που βρίσκεται εκτός των συνόρων. Η θλιβερή εκποίηση της ελληνικής αξιοπρέπειας περνά μέσα από μια «ενοχική» πολιτική παρουσία στα διεθνή fora, όπου κανένας δεν πείθει για την ελληνική πρακτική στο ελληνικό ζήτημα, αλλά κανένας δεν τολμά να απεγκλωβιστεί από το πλαίσιο των δανειστών και να δώσει διέξοδο στο ζήτημα της ελληνικής κρίσης. Όλος ο πολιτικός κόσμος έχει «συμβιβαστεί» με την πολιτικοοικονομική εκτίμηση των δανειστών, επομένως, παραμένει εγκλωβισμένος στις διαχειριστικές επιλογές των Βρυξελλών.

Αυτή η τακτική επιβάλει στους έλληνες πολιτικούς μια συγκεκριμένη τακτική και τους στερεί το πλεονέκτημα μιας οποιασδήποτε εναλλακτικής επιλογής, μπροστά στον κίνδυνο να μην την αποδεχτεί ο γαλλογερμανικός παράγοντας. Η επιβολή μιας συγκεκριμένης μονεταριστικής αντίληψης υποθηκεύει τις εθνικές πολιτικές επιλογές και τις οικονομικές, πολιτικές, εκπαιδευτικές, διοικητικές κ.λ.π παρεμβάσεις απέναντι στην κοινωνία. Η αξία των διαρθρωτικών αλλαγών περνά μέσα από τους 100 τοποτηρητές / αξιολογητές που δε θα έχουν απολύτως καμία σχέση με την ελληνική πραγματικότητα.

Μέσα σ’ αυτό το πλαίσιο η ανικανότητα των βουλευτών να νομοθετήσουν σωστά και η παρουσία μιας ομάδας «σοφών» που θα επιβλέπουν ακυρώνει το ρόλο της Βουλής των Ελλήνων που θα την μετατρέψει σε όργανο διεκπεραίωσης, χωρίς ίχνος πολιτικής ή συνταγματικής αυτονομίας.

Το πολιτικό management και η εθνική κυριαρχία

Δ    

εν υπάρχει δυνατότητα εθνική κυριαρχίας μέσα από την συμβουλευτική παρουσία ξένων τεχνοκρατών που θα έχουν ευρωπαϊκή εντολή να κατευθύνουν τις κυβερνητικές επιλογές. Είτε μέσα από την απόλυτη παραδοχή της ανικανότητας του πολιτικού, επιστημονικού, διοικητικού και στελεχιακού δυναμικού της Ελλάδας, είτε μέσα από την επιβολή παραμέτρων που θα εξυπηρετεί τον εκάστοτε διεθνή παράγοντα, η Ελλάδα θα παραχωρήσει κάθε ιδέα, κάθε αξία και όραμα που κράτησαν ζωντανό οι πρόγονοι της.   

Η αυτοτέλεια και η ανεξαρτησία της χώρας αποτελεί κυρίαρχο στοιχείο για την παρουσία κάθε λαού. Μια τέτοια πραγματικότητα δεν εξυπηρετείται μέσα από ξένες επιλογές και οπωσδήποτε άλλο είναι η «πρόσκληση» κάποιων καταξιωμένων προσωπικοτήτων που εξυπηρετούν μια εθνική  προσπάθεια και τελείως διαφορετικό η παρουσία χαμηλόβαθμων (ή υψηλόβαθμων) υπαλλήλων που έρχονται να εφαρμόσουν ένα  ξένο διοικητικό και οικονομικό μοντέλο. 

Η χώρα μεταβάλλεται σε διοικητικό, οικονομικό και επιχειρησιακό προτεκτοράτο και δεν ξέρουμε την αξία των πολιτικών θεσμών και τη θέση της ελληνικής ηγεσίας στο μέλλον.

ρ. ΔΗΜΗΤΡΙΟΣ Α ΔΡΟΓΙΔΗΣ                                                                                                                                    Επικοινωνία

 Διδάκτωρ Ιστορίας Παν/μίου Paris 1 Pantheon Sorbo                                                 Βασιλ. Ηρακλείου 26  54624  Θεσσαλονίκη 

          τ. Υπότροφος Unesco                                                                                      2310241502  φαξ  2310241514   κιν.  6973315622   

   Σχολικός Σύμβουλος Α/θμιας Εκπαίδευσης                                                  drogidis@otenet.gr  dr_dimitrios_a_drogidis@yahoo.gr

                                      http://dr-dimitrios-a-drogidis.blogspot.gr/  http://dimitriosdrogidis.webnode.com